Wat voorafging:
Lauren, wat leuk om je te zien.
Het eten is klaar. - Is dat je vriendin?
Waar kennen jullie elkaar van? - Van Primatech.
Zeker weten dat ze je vriendin is.
Ik ben dood, dat weten we. Zeg eens waarom.
Voor de buitenwereld leeft Nathan nog. - Ik ben mezelf niet.
Het zijn jouw herinneringen. Z'n geest vecht nu voor z'n familie.
Ik spoor hem op en breng hem terug. - Het is afgelopen. Het kan niet meer.
We gaan het oplossen.
Ik krijg nooit een normaal leven. - Geef je het op?
Waar wijst dit naartoe?
Hoe kom je eraan? - Gejat van m'n vader.
Je moet me terugbrengen.
De kracht van je broer kan toenemen. - Ik heb het voor hem verborgen.
Hoe lang lieg je me al voor?
Ik hou je in toom. Jij kunt miljoenen mensen doden.
Je hebt me verraden.
KERMIS VAN DE GEBROEDERS SULLIVAN
Ik ken de waarheid, Samuel.
Maar ik moet m'n dochter beschermen, dus ik zal je geheim bewaren.
Wilde je me spreken?
Waarom lees ik dit nog? Het is alleen maar slecht nieuws. Overal.
Dat zet je aan het denken.
Waarover? - Ons nederig bestaan.
Mensen blijven geloven dat er nog hoop is, maar dan lees je dit...
Misschien sterft de mensheid binnenkort wel uit.
Als dat zo is, hoe voorkomen we het dan?
Ik denk daar niet zo over na.
Dat zou je wel moeten doen.
Je bent in deze familie opgegroeid en altijd trouw geweest.
Daarom wil ik je iets vragen. Wil je m'n rechterhand zijn nu Edgar weg is?
Of moet ik 'jullie' zeggen? - Ik zou het een eer vinden.
Ik wil dat je wat dossiers ophaalt uit het appartement van Noah Bennet.
Ze zitten in een doos met 'Primatech' erop.
Aan wie zal ik dit geven?
Mag ik m'n vrienden gebruiken?
Ik denk dat ze uitermate geschikt zijn voor de klus.
hoe werkt het kompas?
Goedenavond, Mr Bennet. - Hallo, Miss Gilmore.
Kom binnen.
Ik had jou ook op kunnen halen. Je woont dichter bij de bioscoop.
Ik heb je mee uit gevraagd, dus ik haal jou op.
Vind je dat vervelend? - Nee, helemaal niet. Maar...
Ik heb al tijden geen date meer gehad en de seksuele revolutie overgeslagen.
Wie had het over seks?
Wat is dat allemaal?
Dat zijn de slechteriken. Denk ik. Ik kan moeilijk aan informatie komen.
Kompas. - Daar zijn ze bereid voor te moorden.
Ik ben er al twee tegengekomen. Kijk maar.
Het lag hier. - Misschien heb je het verplaatst.
Heeft ze het meegenomen? - Ze was gisteravond hier. Verdomme.
Voicemail. Claire, met mij.
Ik weet dat je het kompas hebt. Hou op met wat je doet.
Dit is veel gevaarlijker dan je denkt.
Bel me direct terug.
Laat me raden. We gaan vanavond niet naar de film.
Wat is haar nummer? De CIA heeft zo z'n voordelen:
Terroristen martelen, goede bagels en telefoongesprekken natrekken.
703-555-0187.
Als we de locatie van de zendmasten hebben, zien we welke kant ze op gaat.
Dank je wel.
Ik sta bij je in het krijt.
Het komt wel goed. We vinden haar wel.
Zijn we hierheen gereden voor een kermis?
Blijkbaar.
Het kompas blijft erop steken.
Ik heb altijd al gezegd dat ik in een freakshow thuishoor.
Ik weet wat je komt doen. - Mooi.
Dan hoef ik geen uitgebreid betoog te houden.
Rouwen heeft vijf fases.
Sla de ontkenning over en accepteer het meteen.
Hij is niet dood. - Nathan is maanden terug overleden.
Al ontkende ik het zelf eerst ook.
Hij is er nog. In Sylar.
Wij leven nog omdat Nathan ons gered heeft.
Ik ga hem zoeken en Sylar voorgoed verslaan.
Hij heeft te veel gaven. - Die pak ik allemaal van hem af.
Bedankt voor je komst. - Het is het minste wat ik kan doen.
Denk hier eens goed over na.
Heb ik al gedaan. Ik ga Nathan terughalen.
En als er geen meer Nathan is om terug te halen?
Dan neem ik alleen wraak.
Misschien moeten we dit niet doen.
We hebben net 21 uur gereden. - Het was een stom idee.
Becky heeft al een keer geprobeerd je te vermoorden.
Twee keer al. Maar je beschermt me toch wel?
Ik meen het. Je hoeft dit niet te doen.
En nu ik erover nadenk, ik ook niet. - Claire, wacht even.
Ik ben hier om jou te steunen. Dus je moet het doen.
Is dat zo? - We zijn een dag onderweg.
Maar jij bent al je hele leven onderweg. Neem er op z'n minst een kijkje.
Ik ben blij dat je er bent.
Het kan er aan de buitenkant best eng uitzien, maar je went eraan.
Vrijkaartjes. Ik betaal de hele avond.
Je houdt toch van de kermis? - Ja, hoor.
Dank je wel, maar we kijken alleen wat rond.
Natuurlijk. - Ik weet alleen niet waar ik naar kijk.
Het is normaler dan het lijkt. Dit is allemaal uiterlijk vertoon.
We moeten geld verdienen, zo eerlijk mogelijk.
We trekken van stad naar stad, zijn altijd onderweg.
Voorlopig wel in ieder geval. Tot we een betere leefwijze hebben.
Houden jullie van popcorn? - Wie niet?
Dit is de beste popcorn ter wereld. En dat zeg ik niet zomaar.
Dat is zeker lekker. - Blijf gewoon tot de doos leeg is.
Loop wat rond, ontmoet m'n familie.
Als je klaar bent, breng ik jullie terug naar de auto. Goed?
Tot je de doos leeg hebt.
Wat doen we hier precies?
Geen idee. Maar ik heb nog genoeg popcorn.
Elke tatoeage is een voorbode.
Haar naakte huid is een ware Van Gogh.
Kom binnen, betaal het geld.
Je weet nooit wat de toekomst in petto heeft.
Dit ziet er veelbelovend uit.
Wat moeten we doen?
Je stelt een vraag en dan pak je m'n hand vast.
En dan? Ben je een waarzegster?
Dan toon ik je wat je moet zien.
Zoals in een glazen bol? - Zoiets, ja.
Doe het maar.
Hoor ik hier thuis?
Zit er ergens een projector verstopt?
onverwoestbaar meisje
Krijg ik een circusact?
Dit is de toekomst niet. Dit is je verlangen.
Kom op. Wegwezen hier.
Is dit allemaal voor mij?
Dat had je niet moeten doen.
Ik meen het. Dat had je echt niet moeten doen.
Luister, Peter. Ik ben zwaar in je teleurgesteld.
Je plan was om een naald in m'n nek te steken.
Dat was je de vorige keer toch ook van plan?
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het knap dat het je toen lukte...
maar een ezel... Weet je wel?
Ik weet het.
Wat heb je gedaan? - Onze Haïtiaanse vriend...
Ik heb z'n gave overgenomen.
Ik kan nu geheugens wissen en gaven blokkeren.
Geef me m'n broer terug.
Nathan is dood. Ik kan het weten.
Hij zit nog in je en ik ga hem terughalen.
Wat ga je doen?
Hem uit me slaan?
Zoiets, ja.
Dat doet pijn, hé?
Je kunt jezelf niet genezen.
Wat wil je? - Een deal sluiten.
Ik hou op en laat je genezen als jij me Nathan teruggeeft.
Met z'n lichaam en ziel intact.
Dat lijkt me een nogal eenzijdige deal. - Dat is het ook.
Wat wordt het?
Je hebt veel meer spijkers nodig.
Het maakt niet uit.
Ik haal je helemaal uit elkaar, totdat Nathan overblijft.
Dat wil ik je weleens zien proberen.
Kom op, Nathan. Ik weet dat je er bent. - Ga je gang.
Dood me maar. - Ik kan dit niet alleen.
Alsjeblieft.
Ben jij het echt?
Wat bedoelde ze met 'verlangen'? - Geen idee.
Wil je soms circusartiest worden? - Niet dat ik weet.
Ik vind het hier een beetje eng worden. - Wat geweldig eigenlijk.
Deze mensen hebben een manier gevonden om hun gave te gebruiken.
Het zijn oplichters.
Ze leven tenminste in het openbaar. - In een freakshow, ja.
Er zijn erger dingen. De overheid kan achter je aan zitten.
Ik kan het meisje worden dat wordt doorgezaagd.
Dat is nog eens een droom.
Ik ga nog een keer. Ik wil die grote tijger.
Dat is niet eerlijk. U bent al geweest. - Let goed op, meisje.
Ik heb drie jaar in de Minor League gepitcht. Ik pluk je helemaal kaal.
Wat deed je met die bal?
Ik ben niet degene die zo goed kon pitchen.
Nog een keer. - Het is jouw geld.
Hoe doet hij het?
Let op z'n rechterhand.
Sorry.
Oké, dametje. Jouw beurt.
Het was een rotzak, maar dan mag je hem nog niet belazeren.
Gefeliciteerd. - Dank u wel.
Wie volgt? Drie ballen voor een dollar. - Onze tijd zit erop.
Dames, ik hoop dat jullie het leuk vonden.
Niet echt.
Ik kan jullie laten zien waar we wonen.
Nee, bedankt. - Graag.
Je mag je bij ons voegen. We sluiten niemand buiten.
Heel Zuid-Ohio. Geweldig. Een speld in een hooiberg.
Dat we al deze mensen gevangen hebben.
Daarin vind je geen aanwijzingen. Die kermis is nieuw voor ons.
Ik leg deze naast de databank van de CIA. Misschien vind ik daar iets.
Laat het los. Meisjes liegen nu eenmaal tegen hun vader.
Ik verdien het. Zo vader, zo dochter. - Liegen hoort bij ons werk.
En wat men zaait, zal men oogsten. - Goed dan.
Als je wilt jammeren, ga je je gang maar. Kom maar op.
Ik heb iedereen weggejaagd met m'n verstikkende bemoeizucht.
Kom op. Iedereen? - Sandra, Claire...
jou. - Mij?
Ja, jou. - Nu ben ik toch heel benieuwd.
Lauren, wij...
hadden iets samen.
Bij Primatech?
Ik vond je knap, maar we voelden niets voor elkaar.
Jawel.
Niet waar. - We ontbeten wekelijks samen.
Bijna een half jaar lang. En we bespraken alles met elkaar.
Dat had ik nog wel geweten.
Niet als je geheugen gewist is. - Heb je m'n geheugen laten wissen?
Dat heb je zelf gedaan. Het is nooit echt iets geworden.
Het zou slecht aflopen en jij nam het verstandige besluit.
Ik ben naar de Haïtiaan gestapt. - Zo wilde ik het je niet vertellen.
Maar je hebt recht op de waarheid. - En nu je vrijgezel bent...
dacht je de vlam weer aan te kunnen wakkeren?
Mr Bennet? - Wie wil dat weten?
M'n naam is Eli. Ik ben een afgezant. - Waarvan?
De kermis van de gebroeders Sullivan. Mag ik binnenkomen?
Liever niet.
Nou, nou. Waar zijn je manieren?
Wat wil je? - Iets wat jij hebt...
En wij willen hebben. - We willen niemand pijn doen.
Dus we pakken wat we nodig hebben. - En dan gaan we weer.
Badkamer.
Het is een vermenigvuldiger. - Weet ik.
Jij hebt je goed voorbereid.
Als we het origineel doden, volgt de rest.
Daar deden we in Tulsa twee weken over. Wat is het plan?
We schieten ze allemaal neer.
Weg? - Je dossiers ook.
Van tijd tot tijd kwam de reus terug.
Hij nam voor alle jongens en meisjes cadeautjes mee.
Ondanks dat de grote mensen bang voor hem waren...
wisten de kinderen dat hij ongevaarlijk was.
Want dat weten kinderen altijd. Ja, toch?
Achter de schermen is het een stuk minder eng.
Dat komt omdat het donker is. - Het is een gewone kermis.
Op de oplichters met superkrachten na.
Iedereen weet dat de spelletjes doorgestoken kaart zijn.
En je mag karma soms best een handje helpen.
Ze lieten dat kleine meisje toch een prijs winnen?
Ze exploiteren hun gaven. Jij bedriegt niemand met de jouwe.
Wat doe je hier?
We waren in de buurt. Hoe lang ben je hier al?
Na Costa Verde probeerde ik onopgemerkt te blijven.
Dat lukte niet echt. Toen vond Samuel me...
en veranderde alles. Het is geweldig om hier te wonen.
Ik hoor eindelijk ergens thuis. Ik kan helemaal mezelf zijn.
Je hebt geen idee hoe dat is.
Ik wil er met je over praten. Blijf je hier nog even?
Ja, hoor.
Ik ruim even m'n decor op en dan spreek ik je zo.
Hoe kun je nou bevriend zijn met een kermisklant?
Hij heeft me ooit ontvoerd.
Hij probeerde m'n moeder me dood te laten schieten.
Pardon?
De kinderen willen nog één verhaaltje horen.
Vertel jij er maar eentje.
Ik ken geen verhalen. - Natuurlijk wel.
Iedereen heeft een verhaal.
Er was eens...
een kikker.
De kikker woonde in een land ver hiervandaan...
met z'n moeder, vader en broer.
En een kikkervisje dat Mr Muggles heette.
De kikker wilde bijzonder zijn.
Wat willen jullie van haar?
Speel niet zo met haar emoties. Ze is kwetsbaar.
We leven in moeilijke tijden. - Dat is geen antwoord op m'n vraag.
Families bestaan uit mensen in alle soorten en maten...
maar het hoofdingrediënt is liefde.
We hebben niet veel te bieden, maar liefde hebben we wel.
In grote hoeveelheden.
Iets wat alles veranderde.
Ik ben moe. - Ik weet het.
Ik ben echt doodop.
Ik probeer al zo lang naar buiten te komen...
en ik kan het niet meer.
Ik hou het niet meer vol. - Natuurlijk wel.
We gaan een luchtje scheppen. Ik weet de perfecte plek.
En nadat ze de wereld van de ondergang hadden gered...
ging de kikker met al z'n ervaringen terug naar z'n familie.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
Oké, kinderen. Bedtijd.
Geen verhaaltjes meer. Kom op.
Ze zijn helemaal weg van je.
Wie heeft hier de leiding?
Sorry, u mag hier niet komen.
Wie heeft de leiding? - Ik, vriend.
Je bent m'n vriend niet. Je hebt m'n geld gestolen.
U vergist zich. Wij stelen niet van onze klanten.
Mooi wel. Geef m'n geld terug.
We bieden onze klanten kansspelen aan.
U hebt een kans gewaagd en verloren.
Het was doorgestoken kaart. - Of u was niet goed genoeg.
We hebben allemaal zo onze talenten, onze gaven...
maar misschien heeft de lieve Heer jou er geen gegeven.
Hier heb ik een gave voor je.
Waarom vecht hij niet terug? - Onze vriend wil iets duidelijk maken.
Hij mag z'n zegje doen.
Zo is het genoeg. - Denk je?
Ik neem het tegen jullie allemaal op, hoor.
Je kunt ons niets aandoen.
Weet je nog wanneer we hier voor het laatst waren?
Zeker weten.
Je stond op die rand daar.
Als een of andere idioot.
Je vroeg me naar papa's depressie.
Je vroeg of ik kon vliegen.
Weet je nog wat je zei?
Ik zei dat we allebei konden vliegen. - Nee.
Daarvóór.
Je ontkende het.
Het was een verkiezingsjaar.
Ik ontkende alles.
Het lijkt wel een eeuwigheid geleden.
Een mensenleven. - We hebben het gered.
Samen.
We hebben samen alle gekte doorstaan. We kunnen alles aan.
Zelfs de dood?
Waarom niet?
Omdat ik dit niet ben. Dit is mijn lichaam niet, maar dat van Sylar.
Je bent het wel. Ik kijk naar jou.
Je kijkt naar een illusie. - Nee, jij bent het.
Ik wil dat je doorvecht.
Dat kan ik niet.
Hij vermoordt me.
En ik hou het niet meer vol. - Jawel.
Daarom kwam je naar me toe.
Ik kwam naar je toe, omdat ik je aan het kruis wilde nagelen.
Dat ben jij niet.
Dat probeer ik je steeds te vertellen.
Nathan, blijf bij me.
Kom op. Verzet je ertegen. Verzet je ertegen, Nathan.
Kom op. Blijf bij me.
Alsjeblieft.
Kom op.
Het spijt me.
Trek jezelf omhoog.
Laat me los. - Dat zal niet gaan.
Accepteer dat ik er niet meer ben. - Je moet me helpen. Trek jezelf omhoog.
Je moet voor ons beiden doorgaan, Pete. Oké?
Zeg tegen mam dat ik van haar hou. En zorg goed voor Claire.
Vecht voor het goede doel.
Je vertegenwoordigt al het goede op deze wereld.
Ik denk dat het avontuur nog maar net is begonnen.
Ik kan het niet zonder jou. - Je kunt alles.
Alles.
Onthou dat.
Ik hou van je.
Ik hou van je, Nathan.
Waarom liet je je in elkaar slaan?
Het leven bestaat uit keuzes.
Ik doe altijd wat het beste is voor deze familie.
Je had jezelf kunnen verdedigen. - Makkelijk.
Maar we zijn zigeuners.
We gaan heel behoedzaam met de buitenwereld om.
De weg van de minste weerstand is soms de verstandigste.
Het is niet eerlijk. - Klopt.
We lijken best op elkaar.
We leren allebei iets nieuws over onszelf.
We zijn allebei op zoek naar nieuwe manieren om ons leven te leiden.
Die hebben jullie hier gevonden.
O, ja? - Jullie kunnen zijn wie jullie willen.
In het openbaar.
Als we liegen, ons hoofd buigen, onze mond houden.
Als we ons laten afranselen, niet terugslaan. Dan wel.
Ik word m'n hele leven al voorgelogen.
Ik vond het prima een tweederangsburger te zijn.
Daar begin ik nu aan te twijfelen. Jij ook.
Ik weet wat je dacht toen je hier vanavond rondliep.
Dat deze plek eigenaardig, maar toch vertrouwd is. Heb ik gelijk?
Ik weet niet wat ik dacht. - Jawel, en je had gelijk.
We vinden het allemaal eigenaardig.
Een kermis?
Maar de meesten van ons zijn geen ander leven gewend.
Maar we kunnen veel meer bereiken.
Als we eenmaal weten hoe.
En ik heb sterk het gevoel dat jij ons daarbij kunt helpen.
Ik denk dat het tijd is om bij jezelf te rade te gaan.
Je mag best een paar dagen blijven om na te denken.
Voordat je teruggaat naar school.
Deze hele avond was net een slechte Fellini-film.
En nu weer 21 uur terug. Wil jij het eerste stuk rijden?
Wat is er nu weer? - Ik zie je maandag.
Ik blijf een paar dagen. We hebben nog twee dagen vrij.
Ik weet dat het moeilijk uit te leggen is, maar...
Je wilt het met eigen ogen zien.
Ik snap het wel.
Ik zag je blik.
Hoe je naar ze keek.
Alsof je bij ze hoorde. Alsof je ze kende.
Dat gevoel heb ik nog nooit gehad.
Ik ben blij voor je.
Ik zie je maandag.
Ik hoop het.
Ik zal het goedmaken. Straks wordt alles duidelijk.
Joseph, het bijeenbrengen van de anderen, alles.
Je hebt veel moeite gedaan om haar hier te krijgen. Ze is erg onschuldig.
Ik weet niet of ze van nut kan zijn voor je.
In haar ben ik ook niet geïnteresseerd.
M'n broer Joseph had het juiste idee.
Hij geloofde dat z'n familie afgezonderd het veiligst was.
Dat idee heeft jaren voor ons gewerkt. Maar hoe lang kunnen we zo nog leven?
Zwervend door de woestijn, zonder thuis?
De tijden veranderen.
We moeten niet langer vluchten en in de schaduwen leven.
Maar we zijn met te weinig om in opstand te komen.
Als we echt iets willen bereiken, moeten we nieuwe leden werven.
En hen moeten de lasten die wij dragen bespaard blijven.
Zwervend als nomaden. Zij verdienen een thuis.
Een beloofd land.
Ik heb nagedacht over waar ons thuisland zou moeten zijn...
en ik kom steeds terug bij deze plek.
Hier planten we onze wortels en bouwen we een leven op.
Een gemeenschap.
Hier worden we niet langer onderdrukt. Hier bepalen we zelf wat we doen.
Maar dat kan pas als we de rest hebben bijeengebracht.
Als dat ons is gelukt, keren we terug naar deze plek.
Dan zwerven we nooit meer.
Dan zijn we eindelijk...
thuis.
WORDT VERVOLGD...